لب بگشاید اگر؛ می رود آلام سر

موم شود دست او، پنجه ی شیر ژیان

رهزن دلها شود؛ حاکم گلها شود

دلبرم ار ناوکی بر نهد اندر کمان

با شکری می دمد، بر تن ما روح وجان

این دل الیار اگر، باشد از او بهره ور

لانه گزیند در آن، سایه ی سرو روان