با شکری می دمد، بر تن ما روح وجان

رهزن دلها شود؛ حاکم گلها شود

دلبرم ار ناوکی بر نهد اندر کمان

لب بگشاید اگر؛ می رود آلام سر

این دل الیار اگر، باشد از او بهره ور

لانه گزیند در آن، سایه ی سرو روان