بس گل دروده دراین ره، هزار جان

داند به درگه حق، عشق، رشته است

این رشته می بردم تا به بام عرش

برمسندی که نه جای فرشته است

از مزرعی که در آن، بذر، کشته است

اندر منای جمالش بدیده ام

بس کشته ای که از آن کشته، پشته است