دانم به تیغ غم عشق، کشته است

آورده از چه ظلمت، دلم برون

این دل ز شادیش، از جان گذشته است

گر دل ز مرز جفایش، گذر کند

گریم بر آن دل بی بهره از غمش

آن کاو که صید کمندش نگشته است

الیار! از آن، بنریزد غم از دلت