بسا سحر که درآید به صومعه مومن

ولی چو پی نبری کز کجاست سود چه سود

ستاره ایست خدا را که در زمین گردد

که در هوای ویست آفتاب و چرخ کبود

که من ستاره سعدم ز من بجو مقصود

ستاره ام که من اندر زمینم و بر چرخ

به صد مقامم یابند چون خیال خدود