شاهد مه رویی و نی خسته ای

نوگلی از باغ ازل بوده ای

از همه نقصان و خطا رسته ای

شهره ی شهری و شه با وقار

با لب خندان چو بیایی برم

رو بری از هر گل و هر پسته ای

خانه ی دل بر تو تکانیده ام