خانه ی دل بر تو تکانیده ام

شاهد مه رویی و نی خسته ای

با لب خندان چو بیایی برم

رو بری از هر گل و هر پسته ای

تا که در آیی که تو بر جسته ای

بهر شکار دل من در کمین

وه! به چه نازی که تو بنشسته ای