رو بری از هر گل و هر پسته ای

شهره ی شهری و شه با وقار

شاهد مه رویی و نی خسته ای

با لب خندان چو بیایی برم

خانه ی دل بر تو تکانیده ام

تا که در آیی که تو بر جسته ای

بهر شکار دل من در کمین