بر سر آن شد که ز آن می، پرکند پیمانه اش

دل نمی گنجد زشوق رویش اندر خانه اش

ترک جانم می کند اندر ره جانانه اش

تا بدیدش کوی او، حوض شراب ناب را

چون چشید از آن می کوثر نشان جام او

چون پرستویی که بیند زیر دامی دانه اش

اوفتاد اندر کمند زلف و دام خال او