چون چشید از آن می کوثر نشان جام او

ترک جانم می کند اندر ره جانانه اش

تا بدیدش کوی او، حوض شراب ناب را

بر سر آن شد که ز آن می، پرکند پیمانه اش

چون پرستویی که بیند زیر دامی دانه اش

اوفتاد اندر کمند زلف و دام خال او

بر نمی گردد دگر هرگز سرکاشانه اش