گرده از حدقه برون آر و بگردان سر کور

گویمت حمد و ثنا و گهر جان طلبم

بر ندارم ز درت دست دعا، تا لب گور

جان من گر نبدوزد به درت چشم نیاز

مرد اخلاص، رضایت طلبد از در دوست

گر نباشد به دلش چشم طمع بر لب حور

تا تجلای تو مدهوش کند جان مرا