مرد اخلاص، رضایت طلبد از در دوست

بر ندارم ز درت دست دعا، تا لب گور

جان من گر نبدوزد به درت چشم نیاز

گرده از حدقه برون آر و بگردان سر کور

گر نباشد به دلش چشم طمع بر لب حور

تا تجلای تو مدهوش کند جان مرا

بچشان از می عشقم برسان قله ی طور