گرد میل عشرت دنیا زجانم شسته دلبر

گه نگاه دردبارش مرهم زخم دلم شد

گه گشود آن زخم دل را با لبان پسته دلبر

چشم جان معطوف دلبر گشته اندر دار فانی

آمد او غوغاکنان بر کوی یاران می آلود

دل ربود از من به نازی آنچنان آهسته دلبر

ناگهان رفت از فراقش آتشی بر خرمنم زد