عشق جانان، که رسم از عدد ده به هزار

مستی از موی نگارم به خود آورد مرا

که چرا عمری از این در شده ام پا به فرار

من غافل چه شود گر قدمی آورم از

آخر این پای دلم باز چو شد بر در عشق

داده ام از کف خود، گوهری از صبر و قرار

دل به دریای تماشای تجلی بزدم