دریغا گردی از غفلت به سان پرده ای پوشید

هویدا کرده در عالم فروغ روی تابانش

قنادیل حقایق را به کیوان و مه و خورشید

مرا چشمان دل گویا به تفسیر حیات آمد

فروغ رویش ار این دل نبیند در جمال جان

به غیر از روی جانان او در این وادی چه خواهد دید

حریم منظر چشمم چراغان می شد از نورش