همچو زالویی بود بر پیکر بی خار دین

بزم دین آراید ار با پرده ی پندار، کس

خشت خامی هم نهد کی می شود معمار دین

عالم بی بهره از بوی عمل در کار دین

نوری از اخلاص و عرفان در دل الیار نه

ای خدا! تا جان برد در سایه ی دیوار دین