گر چه عقلم بارها با او سر دعوا گرفت

از نیازی که به نازش در دلم تفسیر شد

بقچه ی دل وا شد و جان را دم غوغا گرفت

مصلحت سویی نهاد این دل سر پیمانه شد

قطره بود این دل رها در دامن صحرای غم

شد روان با جوی عشقش دامن دریا گرفت

آنچنان آسوده شد از قیل و قال د نیوی