آنچنان آسوده شد از قیل و قال د نیوی

گر چه عقلم بارها با او سر دعوا گرفت

قطره بود این دل رها در دامن صحرای غم

شد روان با جوی عشقش دامن دریا گرفت

همچو طفلی گم که در آغوش مادر جا گرفت

خار پوچی ها بسی آزرده بودش د رجهان

در فراق دلبرم با عشق او معنا گرفت