همچو طفلی گم که در آغوش مادر جا گرفت

قطره بود این دل رها در دامن صحرای غم

شد روان با جوی عشقش دامن دریا گرفت

آنچنان آسوده شد از قیل و قال د نیوی

خار پوچی ها بسی آزرده بودش د رجهان

در فراق دلبرم با عشق او معنا گرفت

تا دل الیار را سنجد سر پیمان عشق