کز آن، سنگینی باری همی بر روی دوش آید

اگر ساقی زلب ریزد شکر در کام مشتاقان

به دل صد چشمه ی عرفان مر آنان را به جوش آید

پی پیمانه ای جان را برد بر پای پیمانی

نباشد زندگی غفلت؛ ببالد جان به بیداری

بود این نکته پیغامی کز الهام سروش آید

گرم زهری ستاند دل ز دست ساقی مه رو