گرم زهری ستاند دل ز دست ساقی مه رو

کز آن، سنگینی باری همی بر روی دوش آید

نباشد زندگی غفلت؛ ببالد جان به بیداری

بود این نکته پیغامی کز الهام سروش آید

بنوشد بی درنگ آن را، که بر کامش چو نوش آید

هزاران عیب و غم دارم ولی جزو مریدانم

امیدی دارم اندر دل، که پیرم پرده پوش آید