هزاران عیب و غم دارم ولی جزو مریدانم

بود این نکته پیغامی کز الهام سروش آید

گرم زهری ستاند دل ز دست ساقی مه رو

بنوشد بی درنگ آن را، که بر کامش چو نوش آید

امیدی دارم اندر دل، که پیرم پرده پوش آید

تو را الیار! اگر آن دم، سری مست از جهان باشد

به بوی دلبر دانا از آن مستی به هوش آید