تو را الیار! اگر آن دم، سری مست از جهان باشد

بنوشد بی درنگ آن را، که بر کامش چو نوش آید

هزاران عیب و غم دارم ولی جزو مریدانم

امیدی دارم اندر دل، که پیرم پرده پوش آید

به بوی دلبر دانا از آن مستی به هوش آید