به ساز « سریه » و سوز محبت و عشقی

که پور مام وطن شد چو پور خلخالی؟

که وقف خدمت میهن بود نه رمالی

گلیم خانه ی بختی ببافد او؛ عالی

معلمی بود او، تاجور به ملک صفا

ز کینه جام دلش هر زمان بود خالی