ز کینه جام دلش هر زمان بود خالی

به ساز « سریه » و سوز محبت و عشقی

گلیم خانه ی بختی ببافد او؛ عالی

معلمی بود او، تاجور به ملک صفا

من این جوانی دل را بنازم اندر او

که شوق و ذوق در آرد به قیل و هر قالی

تو را به دست خدا می سپارد این الیار