که شوق و ذوق در آرد به قیل و هر قالی

معلمی بود او، تاجور به ملک صفا

ز کینه جام دلش هر زمان بود خالی

من این جوانی دل را بنازم اندر او

تو را به دست خدا می سپارد این الیار

کز او بود همگان را؛ اگر پر و بالی