« محسن » به خانه ی دل، روزنی گشود

با بقچه ای ز صفا آمدی برم

چون نو گلی که خدا داده دست من

از روی حکمت و تدبیر و از کرم

آمد « محمد » و شد تاج ، بر سرم

کردی مزینم از این دو گل پسر

اکنون به فکر جمالی ز دخترم