هر که بی عشق است؛ از عرفان تهی است

می نهد پا بر رکاب آسمان

هر که بر این نیت است

مزرع بی آفت خوشبختی است اقلیم عشق

جانش از دردانه ی ایمان، تهی است

گنج عشق اندر حصاری از بلاست

هر که عاشق؛ بر بلایی مبتلاست