نشانی کهنه از تیغ جفا بر گونه اش پیدا؛

دریغا پیکرش مصدوم غفلت هاست!

بر او تاریخ می بالد.

گهی از غصه می نالد.

درونش آتشی از دست استبداد.

هنوزش پیکری مجروح و قلبی پر ز خون دارد.

گهی گریان آمالش، که می سوزد به دست پست نامردان؛