دریغا پیکرش مصدوم غفلت هاست!

به زانویش کسی نادیده هرگز خاک ذلت را.

به روی اندر نمی افتد مگر با خنجری از پشت.

سرش بالاست؛ چون مهد تمدن هاست!

بر او تاریخ می بالد.

گهی از غصه می نالد.

نشانی کهنه از تیغ جفا بر گونه اش پیدا؛