سرش بالاست؛ چون مهد تمدن هاست!

مکان پایمردی هاست.

به زانویش کسی نادیده هرگز خاک ذلت را.

به روی اندر نمی افتد مگر با خنجری از پشت.

دریغا پیکرش مصدوم غفلت هاست!

بر او تاریخ می بالد.

گهی از غصه می نالد.