به زانویش کسی نادیده هرگز خاک ذلت را.

مرا در گاه پیری هم، چو طفلی در بغل دارد.

بغایت کشوری زیباست!

مکان پایمردی هاست.

به روی اندر نمی افتد مگر با خنجری از پشت.

سرش بالاست؛ چون مهد تمدن هاست!

دریغا پیکرش مصدوم غفلت هاست!