بغایت کشوری زیباست!

دلش صاف است و بی کین است.

زبانش، وه چه شیرین است!

مرا در گاه پیری هم، چو طفلی در بغل دارد.

مکان پایمردی هاست.

به زانویش کسی نادیده هرگز خاک ذلت را.

به روی اندر نمی افتد مگر با خنجری از پشت.