گهی از غصه می نالد.

سرش بالاست؛ چون مهد تمدن هاست!

دریغا پیکرش مصدوم غفلت هاست!

بر او تاریخ می بالد.

نشانی کهنه از تیغ جفا بر گونه اش پیدا؛

درونش آتشی از دست استبداد.

هنوزش پیکری مجروح و قلبی پر ز خون دارد.