حق قامتش به جلوه برافرازد

تا نشمری فسانه که تهمت بود

مرد خدا چو رخت اقامت بست

مرگش اگرچه ترک اقامت بود

تا بینی آن چه سرو قیامت بود

آن را که زندگانی جاوید است

مرگ از پی حیات وسیلت بود