ناخدای کشتی عمر تو، خود هستی و نیست

تا تو نان در سایۀ سعی و ثبات خود خوری

چون ملخ منشین پس زانو، چو موران پای کوب

تا به دست آید ترا هرچیز کانرا در خوری

آسمان را بادبانی، خاصیت یا لنگری

اختران هم چون زمین سرگشته اند اندر هوا

تو چه می خواهی ز جرم مشتری نیک اختری