آسمان را بادبانی، خاصیت یا لنگری

چون ملخ منشین پس زانو، چو موران پای کوب

تا به دست آید ترا هرچیز کانرا در خوری

ناخدای کشتی عمر تو، خود هستی و نیست

اختران هم چون زمین سرگشته اند اندر هوا

تو چه می خواهی ز جرم مشتری نیک اختری

کی شود شمشیر آتشبار و تیغ آبدار