اتاق یعنی انزوای ذهن

و مداد های رنگارنگ کوتاه و بلند

کنار ریلهای سپید هوا منتظرند

جملاتی بریده بریده که در هیچ بن بستی به انتها نمیرسند

در تار و پود اشکالی که از خطوط خود گریزانند

به تکه ای از آسمان در حاشیه ی ناودان دست می کشم

همیشه کسی با چتر و بارانی از کنار نیمکتها می گذرد