همیشه کسی با چتر و بارانی از کنار نیمکتها می گذرد

اتاق یعنی انزوای ذهن

در تار و پود اشکالی که از خطوط خود گریزانند

به تکه ای از آسمان در حاشیه ی ناودان دست می کشم

انعکاسی که در انحنای شاخه ها با فضا تنها می ماند

اوقات

با ساعات مرگ برگ مدارا ندارند