انعکاسی که در انحنای شاخه ها با فضا تنها می ماند

در تار و پود اشکالی که از خطوط خود گریزانند

به تکه ای از آسمان در حاشیه ی ناودان دست می کشم

همیشه کسی با چتر و بارانی از کنار نیمکتها می گذرد

اوقات

با ساعات مرگ برگ مدارا ندارند

پله های نگاه هیچگاه به آفاق پنجره ها نمی رسند