با ساعات مرگ برگ مدارا ندارند

همیشه کسی با چتر و بارانی از کنار نیمکتها می گذرد

انعکاسی که در انحنای شاخه ها با فضا تنها می ماند

اوقات

پله های نگاه هیچگاه به آفاق پنجره ها نمی رسند

و در غیاب من

تکرار عکس تنی با کلاه و پیراهن که پشت سپیدار ها دور می شود