دلم را به دم لابهی نرم کرد

سگی مانده دور از خداوند خویش

سگی بی خداوند و ویرانه گرد

نسنجیده در زندگی گرم و سرد

به رفتار شیرین سرم گرم کرد

به ناگه یکی استخوان پاره دید

گرفتش به دندان و از پی دوید