شد سرم آکنده ز سودای تو

از تو و مهد تو گرفتم کنار

دوش که خفتی تو و من مست وار

تا چه شود صورت فردای تو

بردمت آهسته به ایوان شو

رفتم و با کوکبه آرزو

بستدم از خویش و بدو دادمت