تا چه شود صورت فردای تو

پیرو ناموس طبیعت شدن

از تو و مهد تو گرفتم کنار

دوش که خفتی تو و من مست وار

شد سرم آکنده ز سودای تو

بردمت آهسته به ایوان شو

رفتم و با کوکبه آرزو