بردمت آهسته به ایوان شو

دوش که خفتی تو و من مست وار

تا چه شود صورت فردای تو

شد سرم آکنده ز سودای تو

رفتم و با کوکبه آرزو

بستدم از خویش و بدو دادمت

جان منی،لیک به شو دادمت