پوشیده ز بوسه ام بناگوش

وندر ره من بگاه و بی گاه

می بود ترا،دو دیده بر راه

ای رفته مرا،چو جان در آغوش

اکنون که به آرزو رسیدی

وز شاخه،گل مراد چیدی

دانی که درین لطیف بستر