وز شاخه،گل مراد چیدی

ای رفته مرا،چو جان در آغوش

پوشیده ز بوسه ام بناگوش

اکنون که به آرزو رسیدی

دانی که درین لطیف بستر

بر بالش او،نهاده ای سر؟

از راستی ار نرنجی ای دوست