از راستی ار نرنجی ای دوست

وز شاخه،گل مراد چیدی

دانی که درین لطیف بستر

بر بالش او،نهاده ای سر؟

در دیده من،تو نیستی،اوست

جانا،چه کنم که دست تقدیر

بر پای دلم نهاده زنجیر