در دیده من،تو نیستی،اوست

دانی که درین لطیف بستر

بر بالش او،نهاده ای سر؟

از راستی ار نرنجی ای دوست

جانا،چه کنم که دست تقدیر

بر پای دلم نهاده زنجیر

این دیده که غرق اشک و خون است