جانا،چه کنم که دست تقدیر

بر بالش او،نهاده ای سر؟

از راستی ار نرنجی ای دوست

در دیده من،تو نیستی،اوست

بر پای دلم نهاده زنجیر

این دیده که غرق اشک و خون است

روشنگر آتش درون است